De kracht van een vereniging
Er komt een klap. Ik weet het zeker. Alhoewel je het nooit zeker weet. Maar als ik afga op de gesprekken die ik de afgelopen weken voer, zakelijk of privé, koersen veel huishoudens dit jaar op een financieel debacle af. Dinsdag was ik aanwezig bij een gesprek waar een gepensioneerde moeder van een goede relatie net een rekening van haar energieleverancier met het nieuwe maandbedrag had binnengekregen. Erop: 450 euro. Dat bedrag was jarenlang 115 euro per maand. Met een AOW voor een alleenstaande van netto iets meer dan 1.200 euro en een ouderdomspensioen van 390 euro, ga er maar aanstaan.
“Bij ons thuis geldt nu: uitgaven die niet strikt noodzakelijk zijn, jammer dan, weg”
Los van de zorgen die deze relatie heeft om zijn moeder, wist hij het zelf ook niet zo goed meer. Op een nettosalaris van 3.100 euro, was zijn nieuwe energiemaandbedrag 925 euro geworden. Terwijl hij normaal gesproken 346 euro betaalde. Om nog maar te zwijgen van de andere oplopende rekeningen. Hij voegde eraan toe: “producenten die de prijsstijgingen nog niet hebben doorberekend, doen dat alsnog de komende tijd. Zelfs wc-papier schijnt drie keer zo duur te worden. Bij ons thuis geldt nu: uitgaven die niet strikt noodzakelijk zijn, jammer dan, weg.”
Ik moest meteen denken aan Jordi, waar deze kennis uit het gesprek over de energierekeningen kano-les bij volgt. Hij noemt hem de ‘kano-knaller’, omdat hij zo enthousiast als een lid van een hotelanimatieteam op de kade van het Donkere Spaarne in Haarlem zijn instructies over het water schalt. “Let op die boogslag! Peddel bij je tenen in het water, goed hoor, nu je armen in een halve boog, precies, klasse.”
Niet ondenkbaar dat dit soort lessen als eerste sneuvelen in de bezuinigingsronden die onherroepelijk gaan volgen als het krap wordt op de bankrekening. Maandelijkse lasten als abonnementen en lidmaatschappen worden dikwijls gecanceld. Onverkort zullen watersportverenigingen hier ook mee te maken krijgen. Toch komen er dan andere krachten vrij.
Eens te meer merkte ik dat, toen ik deze week bij een geweldig mooie grote en historische vereniging op bezoek was. Nadat we het hoe en waarom van het Watersportbond hadden besproken, kwam het begrip solidariteit aan bod. Nog concreter; zou je een andere vereniging die het moeilijk heeft helpen? En wat gebeurt er met leden die de eindjes niet meer aan elkaar kunnen knopen?
“Wat denk je zelf,” luidde het antwoord, “natuurlijk.”
Precies mijn punt. In dit soort tijden, hoe vervelend ook, wordt benadrukt waarom je lid bent van een club. Niet alleen om met elkaar leuke dingen te doen en kennis en ervaringen te delen, maar omdat een vereniging iets groter is dan je zelf en boven je uit kan stijgen als je het nodig hebt. Daarvoor is het een vereniging. Een tweede huis, familie.
En die laat je nooit in de steek.
Reageren?
Arno van Gerven is directeur van het Koninklijk Nederlands Watersportverbond. Iedere week snijdt hij actuele onderwerpen in de watersport aan. Wil je reageren? Doe dat op arno.van.gerven@watersportverbond.nl.
