Vorige week donderdag had ik een etentje met mensen van een aantal verenigingen. Ze werken samen om meer jeugd het water op te krijgen, door kleine groepen te bundelen en hun aanbod te verbreden met bijvoorbeeld wingfoilen. Ook vaarscholen doen soms mee. Van mij wilden ze weten of het Watersportverbond hun zorgen deelt en meer regie wil nemen. Een terechte vraag, want ik kan moeilijk samenwerking vragen van verenigingen zonder zelf verantwoordelijkheid te nemen.
Er is meer samenhang nodig tussen het aanbod van verenigingen, vaarscholen en het Watersportverbond zelf. De ervaring van kinderen en hun ouders moeten hierbij het uitgangspunt zijn.
Ik deel hun zorgen, al kan ik niet met harde cijfers aantonen hoeveel kinderen er landelijk nu precies minder watersporten. Wat tel je namelijk wel of niet mee? Een paar jaar geleden liet het Watersportverbond onderzoek doen naar de instroom in het jeugdwedstrijdzeilen; ook daar bleken de gegevens versnipperd. Tegelijkertijd zijn er verenigingen met volle jeugdgroepen en groeide bij geregistreerde wedstrijden in 2025 juist de jongste leeftijdsgroep. Dat zijn successen om van te leren. Bij volle groepen wil ik bovendien weten of meer trainers en bootjes ruimte kunnen bieden aan extra kinderen.
Met Optimist on Tour bereikt het Watersportverbond kinderen voor wie watersport van huis uit geen vanzelfsprekendheid is. Ook haalt het de opleidingen steeds meer naar zich toe. Maar er is meer samenhang nodig tussen het aanbod van verenigingen, vaarscholen en het verbond zelf. Daarbij moet de ervaring van kinderen en hun ouders het uitgangspunt zijn. Het Watersportverbond moet nog meer dan we nu al weten doorgronden hoe kinderen met watersport kennismaken, waar ze daarna terechtkunnen en waarom ze soms afhaken. Die kennis helpt om met verenigingen en vaarscholen af te spreken wie een kind na die eerste kennismaking verder helpt. Daarvoor zijn steviger beleid en landelijke regie nodig, met oog voor de hele route: van de eerste les tot met plezier het water op gaan als je 90 bent. Daar werkt het Watersportverbond aan onder de noemer ‘Buitenspelen.’
Want watersport was lang een paplepelsport: je ouders hadden een boot, je ging mee en later voer je zelf. Die manier van doorgeven bestaat nog steeds, maar de sport kan er niet op blijven vertrouwen. Ook kinderen voor wie watersport thuis geen rol speelt, moeten de kans krijgen het water te ontdekken. Dat maakt het werk van Marit Bouwmeester in het Haagse Laakkwartier zo waardevol. Bij haar Academy gaan kinderen zeilen, suppen en kanoën met hun klas of de buitenschoolse opvang. Zo kan ook op een gewone schooldag een liefde voor het water beginnen.
Hoe sterk die liefde kan worden, zag ik in een gedeeld filmpje van AT5. De 13-jarige Alex Bovenkerk speelde in een selectieteam van AFC, maar koos voor kitesurfen. Nu wil hij na school zo snel mogelijk naar zee. ‘Je vliegt gewoon, als een vogel en dat je dan trucjes kan doen, daar hou ik van.’
Wat me vorige week donderdagavond vooral beviel, was dat de verenigingen kinderen een leuke zomer willen bezorgen, ook als die de rest van het jaar liever rugbyen, hockeyen of voetballen. Dat plezier begint bij een boot die klaarligt en een gedreven jonge trainer die kinderen snel het water op helpt. Geen honderdduizend knopen voordat het avontuur mag beginnen. Gewoon buitenspelen. Dat is toch het mooiste wat er is. Ook als je allang geen kind meer bent.
Arno van Gerven is directeur van het Watersportverbond. Hij schrijft twee keer per maand een column over de onderwerpen die in de watersport leven. Van Gerven probeert daarmee een breed lezerspubliek – van leden tot politiek – met een knipoog te laten kijken naar kansen en ontwikkelingen in recreatie en sport. Daarbij maakt hij gebruik van alle stijlmiddelen die een schrijver van een opiniestukje ten dienste staan. Wil je reageren, e-mail naar arno.van.gerven@watersportverbond.nl.
