In het jaren 50-straatje waar ik woon, wordt opvallend veel gevlagd. Op 4 mei hangt de vlag halfstok, op 5 mei wappert de driekleur voluit en rond carnaval verschijnt er weer iets heel anders aan de mast. Ook als NAC Breda het moeilijk heeft, hangt er aan diverse huizen een geelzwarte clubvlag. Ik kijk daar graag naar; zeker in dit zinnenprikkelende lenteweer, als de lucht ’s ochtends Nederlands blauw kleurt en de zon de gevels warm laat oplichten.
“Watersporters zijn geen passanten, maar afhankelijk van de natuur waarin ze varen”
Ik kijk nu al uit naar wat er de komende weken langs het water gebeurt. Bij watersportverenigingen door het hele land gaan de nieuwe blauwe vlaggen van het Watersportverbond omhoog. Dat lijkt iets kleins, maar is het allerminst.
Verenigingen vroegen ons al langer om iets tastbaars. Iets dat laat zien: wij horen bij het Watersportverbond. Een vlag maakt dat zichtbaar, maar aan de waterkant doet hij meer. Hij zegt iets over hoe we varen en hoe we met het water omgaan. Want wie afhankelijk is van wind, water en ruimte, weet dat genieten en gedrag bij elkaar horen. Watersporters zijn geen passanten, maar afhankelijk van de natuur waarin ze varen. Juist nu, aan het begin van het seizoen, als de eerste bootjes en boards weer verschijnen en de onrust voelbaar wordt van mensen die het water op willen, klinkt ook weer het tikken van de vlaggenlijn tegen de mast; het geluid dat het seizoen aankondigt.
Daarom vragen we je de enquête bij deze column in te vullen. Daarmee laten we zien wat veel watersporters allang weten: dat de grote meerderheid verantwoord het water op gaat en zorgvuldig omgaat met natuur en omgeving. Dat bewijs is nodig in gesprekken met overheden en beheerders van gebieden waar de druk toeneemt om beperkingen op te leggen. Een vaarverbod vanwege het broedseizoen of waterkwaliteit kan soms begrijpelijk zijn. Toch zien wij te vaak de reflex om gebieden simpelweg af te sluiten. Ik geloof daar niet in. Moet je de natuur straks alleen nog op Discovery Channel bekijken? Of kunnen we haar ook op een verstandige manier blijven ervaren?
Verantwoord gebruik is juist de beste bondgenoot van bescherming. Wie het water kent, leert er met respect mee omgaan en naar handelen. Die overtuiging is niet nieuw. Niet voor het Watersportverbond, noch voor mij. Bij mijn scriptie over de toegankelijkheid van erfgoed, met de Hollandse Waterlinie als hoofdonderwerp, ging het om dezelfde vraag: hoe houd je een gebied toegankelijk zonder het aan te tasten?
Het juiste antwoord is zelden: afsluiten.
Vaker is het: zorg dat mensen weten wat ze doen.
Misschien is dat uiteindelijk wat die vlag zegt. Niet alleen: wij horen ergens bij. Maar ook: wij weten wat daarbij komt kijken.
Vul daarom de enquête in. Het kost je een paar minuten tijd, maar helpt om die ruimte op het water open te houden voor iedereen die er verantwoord gebruik van maakt.
Arno van Gerven is directeur van het Watersportverbond. Hij schrijft twee keer per maand een column over de onderwerpen die in de watersport leven. Van Gerven probeert daarmee een breed lezerspubliek – van leden tot politiek – met een knipoog te laten kijken naar kansen en ontwikkelingen in recreatie en sport. Daarbij maakt hij gebruik van alle stijlmiddelen die een schrijver van een opiniestukje ten dienste staan. Wil je reageren, e-mail naar arno.van.gerven@watersportverbond.nl.
