Toen ik in Purmerend opgroeide, kwam Veronica naar je toe.
In de zomer trok het radiostation het land door met een vrachtwagen, een tent en een paar artiesten. Voor een aantal dagen werd een haven of dorpsplein het middelpunt van Nederland. Ik herinner me nog beelden uit Spakenburg. André Hazes die in het water belandde. Chiel Montagne die erachteraan ging.
Heel Nederland leek even aan dezelfde haven te staan.
Een webinar vullen is eenvoudig. Een clubhuis vullen blijkt een stuk lastiger.
Wat mij vooral is bijgebleven, was het idee erachter. Veronica wachtte niet tot mensen naar Hilversum kwamen. Veronica ging naar de mensen toe. Die aanpak schoot door mijn gedachten tijdens een gesprek met een bestuurder van een watersportvereniging. Hij was positief over de zichtbaarheid van het Watersportverbond. Over de nieuwsbrief, de website, de socialmediakanalen en zelfs over de Watersportverbondvlag die inmiddels bij veel verenigingen wappert. Maar daarna kwam een opmerking die ik vaker hoor. "We willen jullie vaker zien."
Ik snap die wens.
Sterker nog, het is een gesprek dat we al langer voeren. Juist daarom organiseerden we de afgelopen jaren meer bijeenkomsten. We bezoeken verenigingen, organiseren regionale bijeenkomsten en proberen vaker aanwezig te zijn op plekken waar watersporters samenkomen. En toch zit daar een vreemde paradox. Onze webinars worden doorgaans goed bezocht. Logisch ook. Je klapt een laptop open, schenkt een kop koffie in en schuift aan wanneer het jou uitkomt. Maar zodra we ergens in het land een fysieke bijeenkomst organiseren, blijft het aantal aanmeldingen vaak achter. “Er is al zoveel,” is een veel gehoorde reactie.
Begrijp me niet verkeerd. Dat neem ik niemand kwalijk. Vrijwilligers hebben drukke agenda's. Bestuurders combineren hun verenigingswerk met hun baan, gezin en andere verplichtingen. Toch missen we een kans. Want juist aan de waterkant ontstaan gesprekken die online niet plaatsvinden. Daar hoor je wat er speelt, deel je ervaringen en ontstaan er nieuwe ideeën. Verenigingen begrijpen zo ook beter wat het Watersportverbond doet. Op onze beurt weten wij beter wat er bij verenigingen speelt.
Misschien is dat wel de tol van deze tijd. We beschikken over meer communicatiemiddelen dan ooit. Nieuwsbrieven, websites, webinars, sociale media en groepsapps. We zijn voortdurend met elkaar verbonden. Denken we. Maar elkaar in de ontmoeten. Dat wordt steeds lastiger.
Daarom wil ik de vraag van de bestuurder omdraaien.
Als u vindt dat het Watersportverbond vaker zichtbaar moet zijn, waar moeten we dan zijn? Bij welk kampioenschap? Op welke plas, rivier of kustlocatie? In welk clubhuis? En misschien nog belangrijker: wat maakt een bijeenkomst voor u de moeite waard om naartoe te komen?
Ik ben benieuwd. Ondertussen komen wij naar jullie toe. Minimaal een keer per jaar. Dat is het streven. Op de vereniging. Niet voor een standaard presentatie, maar voor een bijeenkomst die de moeite waard is. Met ruimte voor gesprek, verenigingsondersteuning en een inspirerende spreker indien gewenst.
Want hoe je het ook wendt of keert: een sterke watersportgemeenschap bouw je niet alleen online.
Daarvoor zullen we elkaar af en toe echt moeten ontmoeten.
Komt u gerust met suggesties.
Arno van Gerven is directeur van het Watersportverbond. Hij schrijft twee keer per maand een column over de onderwerpen die in de watersport leven. Van Gerven probeert daarmee een breed lezerspubliek – van leden tot politiek – met een knipoog te laten kijken naar kansen en ontwikkelingen in recreatie en sport. Daarbij maakt hij gebruik van alle stijlmiddelen die een schrijver van een opiniestukje ten dienste staan. Wil je reageren, e-mail naar arno.van.gerven@watersportverbond.nl.
